आम्‍लेट

काल जुनी डायरी हातात घेतली.
बरेच दिवसांपासुन विचार करत होते की डायरी वाचायची पण वेळच मिळत नव्हता.काल खुप वेळ होता असे नाही पण रात्री घर आवरता आवरता सहज लक्श डायरी कडॆ गेले.
चाळता चाळता लक्श माझ्या आवडत्या कवितेकडॆ गेले.मंगेश पाडगावकरांची आम्लेट.
ती कविता इथे देत आहे….

आम्‍लेट
कोंबडीच्‍या अंड्यामधून
बाहेर आलं पिल्‍लू ;
अगदी होतं छोटं
आणि उंचीलाही टिल्‍लू !
कोंबडी म्‍ह्‍णाली,” पिल्‍लूबाय,
सांग तुला हवे काय ?
किडे हवे तर किडे,
दाणे हवे तर दाणे ;
आणून देईन तुला
हवे असेल ते खाणे !
पिल्‍लू म्‍ह्‍णाले,” आई,
दुसरे नको काही
छोट्याशा कपामध्‍ये चहा भरुन दे ,
मला एका अंड्याचे आम्‍लेट करुन दे !

– मंगेश पाडगावकर

अगदी रीअलेस्टीक आहे ना कविता…..
मंगेश पाडगावकरांची एक अप्रतिम कविता आहे ही…….
माझा भाउ मला ही कविता वाचायला लावायचा.तो म्हणायचा की मी खुप छान वाचते ही कविता. महिन्यातुन एकदा कविता वाचन चा कार्यक्रम असायचा आमचा.आता तर जवळपास नउ-दहा महिन्यांनंतर डायरी हातात घेतली.काळाप्रमाणे किती बदलतो आपण.
का बदलतो?
दैनंदिन गरजा भागविण्यासाठी रोज मर मर मरतो आणी जगायचे विसरुन जातो.

जावे त्यांच्या वंशा

प्रिया तेंडुलकर चे काळ जावे त्यांच्या वंशा हा कथा संग्रहा वाचला .
सगळ्या कथा स्त्रियांशी संबधित होत्या.पण मला तिचे लिखाण थोडे भडकाच वाटले.
कदाचित आपल्या जे विचारात येते ते आपण लिहितो आपण जसे राहतो अर्थात ज्या वातावरणात वाढतो
ते आपल्या विचारात पर्यायाने आपल्या लिखाणात येते असे मला वाटते(अर्थात हे चुकीचे पण असु शकेल)
त्यामुळे मोकळ्या वातावरणाचा वा मॉडर्न संस्कृतीचा त्या लिखणावर पगडा वाटला.
जसे आपण सहज बोलतो तसे घटास्पोट घेण्याचे दाखवले आहे त्या कहाण्यामाधे.
खरच घटास्पोट घेणे इयतके सोपे असते का?(अर्थात ह्या प्रश्नाचे मी काय उत्तर देणार ,जिचे लग्नाच व्हायचे आहे ती).
काहीही असो पण स्त्रीयानच का सगलेसाहन करावे लागते हा मात्रा एक अणूत्तरीत प्रश्ना आहे

—————

किती भयानक असते आयुष्या याचा आज मला पुरेपूर अनुभव आला.
काळच मी म्हटले की मज़ा आयुष्याचा पेला अर्धाच भरलेला आहे त्याचे मला दुख: आहे पण
आजच आयुष्याने मला एका अश्या व्यक्तीशी मिळविले की तिच्या आयुष्याचा पेला तर रिकामा झालेला आहे.
आज मला एका मैत्रिणिने(आमची आतच ओळख झालेली आहे)तिची जीवन कथा सांगितली…. तिचे लागणा झालेले आहे( मी तिला कुमारीच समजत होते) त्याचे दुसर्या कुणाबरोबर संबंध आहे त्याने हिला मारायचा पण प्रयत्न केला.ही तिथे महिने राहिली महेरी परत आली. आता तिचा divorce case सुरू आहे ही आता कुठे वर्षानंतर सावरत आहे..त्या धक्क्यातून..
एकतर मुलींचे लग्न जुलने तेही arrange marraige म्हणजे दिव्य त्यात divorce होणे.त्या मुलीचे तर आयुष्यच उडव्हास्त झाले कारण divorse मुलाला लग्नासाठी १० मुली मिळतील पण मुलीचे लग्न होणे म्हणजे देवदूर्लभ होय.
किती परीक्षा बघते आयुष्या प्रत्येकाची आपल्याला वाटते की जगातील सर्वात दुखी आपणच आहोत.
यात चुक कुणाची ???????
मुलाची चौकशी करता फक़त त्याचा जॉब,पैसा,खंडन बघून मुली देणार्या आई बपाची की
मुलाचे बाहेर लाफडे आहे माहिती असूनही जातीतीलाच मुलीशी त्याचे लग्न लावण्याचा अट्टहास करणार्या मुलाच्या आई बपाची की
आई वडिलाच्या दबवला बळी पडणार्या त्या मुलाची अर्थात त्याने तर अक्षम्य अपराध केलेला आहे पण सर्वात जास्त चुक आहे ती आपल्या समाजव्यवस्थेची….

मुलीलाच दोषी मानणार्या समाजाची काही पैसे देऊन मोकळे हो म्हणणार्या त्याच्या नातेवाईकांची .
खरेतर समाजाने अशा वेळेस त्याला त्याच्या कुटुंबाला वाळीत टाकले पाहिजे,जन्माची अद्दल घडविली पाहिजे पण पुरुश्प्रधान संस्कृती …..

ब्र

कवीता महाजन चे ब्र वाचले. छा आहे.

आदिवासी समाज,त्यांचे प्रश्न याची छा सांगड घातलेली आहे. सोबत नायिकेचा एक गृहिणी ते सामाजिक कार्यकर्ती हा प्रवास आहे. कधी कधी मनात विचार येतो की नेहमी बायकानाच का आयुष्यात adjustment करावी लागते, जवळ असणार्‍या सगळ्यासाठी…कधी कधी मनापासून तर कधी कधी मना विरुद्ध …. शेवटी कितीही ्‍या सगळ्यासाठी करून मग कळते की “आपली काळजी वाटेल असे आता या जगात कुणीही नाही आहे.पण ज्यांची भीती वाटेल असे मात्र अनेक माणसे आसपास आहेत.ही भीती कधीच कमी होणार नाही आहे….अगदी शेवटपर्यात…..”

माझ्याकडून ब्र ला गुण ………/

br by kavita mahajan
br by kavita mahajan

वाचाल तर वाचाल!!!

काय लिहावे वा कुठून सुरूवात करावी ते कळट नाही आहे.
मग विचार केला की आपण जे वाचतो तेच लिहावे पण आपल्या भाषेत,अर्थ तोच पन नवीन भाषेच्या वेषऽटणात गुनडाळलेला.